وبلاگ شخصی فرزاد پورمرادی

همانگونه که می دانیم لری کینگ مرد رسانه ای CNN با احمدی نژاد همزمان با سفرش به مجمع عمومی سازمان ملل ، مصاحبه ای انجام داد . در همین باره برخی مدعیان و بعضاً رسانه ای به مخالفت با نحوه مصاحبه پرداختند و معترض بودند که چرا مصاحبه کننده در جایگاه یک بازجو قرار نگرفته تا به تخلیه اطلاعاتی احمدی نژاد بپردازد !
سخت در تعجبم که چرا زیستن در فرنگ نیز نتوانسته کمترین آموزه ای را در اندیشه این آدم ها بوجود آورد و حداقل در مسیر درست اندیشیدن قرار دهد ؟! و در حالیکه خود بر مسند رسانه ها تکیه دارند هیچ نمی دانند کار یک خبرنگار بازجویی نیست !
بی شک احمدی نژاد فرد مطلوبی برای ایران نیست و بارها در نوشته های خود در این باره مطلب نوشته ام . احمدی نژاد با کاروان گسترده حامیان حکومتیش با خواست های ترقیخواهانه ایرانیان غریب و تنهاست و خود نیز هرگز مدعی آزادیخواهی نبوده ؛ اما ، نمی شود مخالفت را تا زنده کردن فرهنگ بازجوپروری پایین کشید و به صرف مخالفت در جایگاه یک منتقد مستبد نشست .
این نوع نگاه به فرآیند تحول و تلاش برای رسیدن به یک جامعه باز ، پاسخگوی نیازهای حال و آینده نیست . مخالفت به هرشکل و وسیله ای نادرست و مغایر فرهنگ دموکراتیک ، غلطیدن در دور باطلی است که پیشتر جز خسران و استبداد چیزی از آن عایدمان نشده است . نمی توان در شاهراهی برای هرچه خواهی گام نهاد که آسفالت های آن با تفاله های فرهنگی صیقل داده شده باشد .
دیگران را با معیارهای شخصی خود تعریف کردن و انتظار خود شدن از آنها معنا و مفهومی جز استبدادنگری نیست . متأسفانه هنوز چنین لایه های غیر قابل ترمیمی وجود دارند که به مانعی بر سر راه آرمان های تاریخی ملت ایران بدل شده اند .
ادامه مطلب

اصلاح طلبان دوباره به تکاپو افتاده اند . کمپین و سخنرانی ها شروع شده و احزاب و گروهها قطعنامه صادر می کنند . خاتمی گزینه معتبر و شاخص آنان است . رئیس جمهوری که 8 سال بنا به گفته خودش یک تدارکاتچی بیش نبود .

جلایی پور ، عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت ، با یک اعتراف آشکار می گوید : " در سال 76 ، خاتمی را برای گرم کردن تنور انتخابات تأیید کردند . " (1) سئوالی که اکنون در برابر حضور سید محمد خاتمی قرار دارد اینست که چه می تواند انجام دهد ؟

ناکامی های متعدد در دولت نهم و فرو ریزش نیروهای آن که جدیدترینش حذف مظاهری از بانک مرکزی بود ، اصلاح طلبان را تحریک کرده که بهمراه موج نارضایتی عمومی بر علیه احمدی نژاد برای پیروزی خود در انتخابات سال آینده ریاست جمهوری بهره برداری کرده و با به صحنه کشاندن خاتمی یک دوم خرداد دیگر خلق کنند .

هواداران رئیس جمهور پیشین بر این باورند که تنها خاتمی است که می تواند آرای خاموش و تحریم کنندگان پیشین را فعالانه به پای صندوق های رأی بکشاند . مردم پاشنه آشیل اصلاح طلبان هستند و از آن بنام خوان هفتم ! (2) نام برده اند . در این بین البته گزینه های دیگری چون کروبی نیز بر سر زبان هاست ؛ اما ، اکثریت جریانات موسوم به دوم خردادی بر خاتمی اجماع دارند و کار را برای حضور دیگران سخت نموده است .

مهمترین پشتیبان دولت نهم رهبری است . ایشان اخیراً در دیداری با هیأت دولت تلویحاً بشارت یک دوره دیگر را برای کار داده است . برخی بر این باورند همین خبر فضا را برای یک چالش جدی در فضای انتخابات و دو قطبی کردن آن فراهم نموده است . بستری که جامعه ایرانی تجربه زمانی نزدیکی از نمونه های آن داراست . یکی از علل پیروزی خاتمی در دوم خرداد ، شایعه هواداری رهبر از ناطق نوری بود .

با این حال ، اردوگاه اقتدارگرایان ؛ اما ، بسیار متشتت و حراسان نشان می دهد . پذیرش شکستی دوباره در یکی از اساسی ترین میدان های سیاسی و اجرایی سخت و باور نکردنی است . بنظر می رسد قدرت چالش پذیری و برخورد در ارکان قدرت اقتدارگرایان ضعیف تر از پیش شده و ناکامی ها و موج نارضایتی حاصل از دولت احمدی نژاد و فضای نامطلوب بین المللی نقش تعیین کننده ای در این ناتوان شدن دارد .

لایه ها و دهک های پایین جامعه ، نقش تعیین کننده ای در پیروزی انتخاباتی هر دو جناح دارند و دولت نهم سخت در تلاش است با تزریق نقدینگی از طریق ، افزایش پلکانی حقوق و دستمزد ، تسهیلات بانکی ، سود سهام عدالت و ... این طبقه نیازمند اقتصادی را بهمراه خود داشته باشد اما این توده های نیازمند در سالیان گذشته نشان داده اند که همیشه سربازان پیاده نظام یک جناح نیستند و تورم لجام گسیخته و کمبود سوخت می تواند براحتی مسیر رفتن آرایشان را در سبد جناح دیگر که همان اصلاح طلبان باشد فراهم کند . اگر چه هنوز نگاه انتخاباتی این بخش از جامعه بدرستی معلوم نیست .

کارزار فعالان مدنی ، میدان مستقلی دیگری است که در ایران هرچه بیشتر در سالیان اخیر نمود یافته است . گرچه ، شدت برخورد با این فعالان در سه سال اخیر نیز دنبال شد ؛ اما ، حکایت از تنومند شدن رفتار و عمل فعالیت های مدنی در بطن جامعه دارد . موضعگیری و پیگیری فعالان جنبش زنان در قبال " لایحه حمایت از خانواده " و سهم آنان در مشارکت دادن سایر منابع تأثیرگذار از جمله علماء و مراجع برای موضعگیری و مقابله با آن نشان داد می توان با عدم حضور در قدرت به اهداف دموکراسی خواهانه خود رسید .

اعتراضات دانشجویی در زنجان و تبریز و دانشگاه تربیت معلم و گسترش وبلاگ نویسی منتقد و بعضاً مخالف همه نشانه های ملموس تلاش گسترده مدنی در قلب جامعه ایرانی است که در دوران دولت نهم شدت بیشتری یافته است . وبلاگ نویسی گروهی و اجتماعی زمینه های گسترش کار جمعی را بیش از پیش نموده است . باید دانست ، بسیاری از فعالان مستقل مدنی و هوادار حقوق بشر ، از هر دو جناح حکومتی ( اصلاح طلبان و اقتدارگرایان ) سرخورده اند و از آنها انتظار برون رفت از وضعیت نامطلوب کنونی را ندارند .

کمتر از یکسال به برگزاری انتخابات ریاست جمهوری ایران باقی است و بنا بر تجربه ، فرصت هایی اینچنینی اندک پیش می آید تا ناگفته هایی بیان شود که تا پیش از آن امکان بیانش نبوده است .

پانوشت ها :

(1) : دنیای اقتصاد ، شماره 1625 ، سه شنبه ، 2/7/87

(2) : گفتگوی مصطفی تاج زاده با ایلنا

کنفرانس خبری دیروز پنجشنبه رئیس جمهور حاوی مطالبی تأمل برانگیز و بعضاً تعجب انگیز بود . سخنانی که احمدی نژاد در این کنفرانس بیان نمود مملو از شعار و فرافکنی بود و پر بود از تعاریف و تمجیدهای همیشگی از مسیر درست جامعه و توسعه و آبادانی کشور!

با تأسف باید گفت رئیس جمهوری که دم از امام زمان و راستگویی میزند از مسیر خود خارج شد و زمانیکه تعداد معتادان کشور را اعلام کرد تا تحریف حقایق پیش رفت و با دادن آمار غلط بدنبال فریب افکار عمومی برآمد . چندی پیش سردار احمدی مقدم ، دبيركل ستاد مبارزه با مواد مخدر ، در دومين همايش " تقدير از نخبگان جوان فعال در عرصه مبارزه با مواد مخدر " آمار تکان دهنده ای را بیان کرد که موی را بر بدن هر وطن دوستی سیخ می کرد . باید پرسید چگونه رئیس جمهور یک مملکت روز روشن آمار را چنین تقلب می کند و یک میلیون و ششصد هزار معتاد ( 1600000 هزار نفر ) را تا ششصد هزار معتاد و مشکوک تقلیل می دهد در حالی که واقعیت چیز دیگری است ؟

آیا تحریف واقعیات سیاه نمایی نیست ؟ و چه چیزی موجب تحقير ملت مي‌شود که نبايد بيان کرد ؟

احمدی نژاد همچنین از " آزادی در حد مطلق " سخن گفتند که برای پاسخ به آن تنها آدرس های نزدیک مثلاً بازداشت جمعی اخیر معلمان کافی است . البته سخنان ایشان در ابعادی برای گروههای درون قدرت درست است که برخی از آزادی مطلق چنان برخوردارند که حتی در پرونده های مالی گسترده گرفتار و به کسی پاسخگو نیستند !

بنظر نمی رسد هیچ فرد مطلعی از چنین شعارهای تابلویی! قانع شود و آنرا مهر تأیید نهد . آمار فراوان و طولانی از برخورد با فعالان سیاسی و مدنی وجود دارد که کسی آنها را منکر نیست و همچنان ادامه دارد !

جناب رئیس جمهور زمانی  " مناظره با نامزدهای ریاست جمهوری امریکا " را مطرح می کنند که بهتر است ابتدا خود و دیگر دوستانشان در یک منظره ملی شرکت کنند و در حضور رسانه ها و ملت ایران پاسخگوی نتیجه ندانم کاری های خود و پیشینیانشان باشند که چه بر سر این ملت آمده است ؟ سؤالات فراوان و بی پاسخی وجود دارد که هیچ دولتمردی هنوز حاضر به پاسخگویی به آن نبوده و نیست !

امید داشتیم ایشان  که اینچنین معصومانه سخن می گویند حداقل درباره مدارک جعلی وزیر کشورشان ( کردان ) سخن می گفتند و جوسازی بر علیه خود را به روند انتخابات آینده ارجاع نمی دادند و چرا برخورد با فساد گسترده در دانشگاه آزاد را رها کردند و هزاران چرا و سؤال دیگر ... .

همچنین با مطالعه آماری سخنان حسن روحانی*، رییس مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام ، کافی است بدانیم " ایران بهشت " نیست آنگونه که ایشان اعتقاد دارند :

- رتبه سوم در تولید ناخالص داخلی ، میان 23 کشور منطقه

- رتبه شانزدهم در رشد اقتصادی ، میان 23 کشور منطقه

- رتبه اول تورم ، میان 23 کشور منطقه

- رتبه سیزدهم در شاخص بیکاری ، میان 23 کشور منطقه

- رتبه سیزدهم در سرمایه گذاری خارجی ( 2006 )

- رتبه هشتادم جهانی از میان 82 کشور در سهولت کسب و کار ، رتبه سیزدهم در میان 13 کشور منطقه و جایگاه 135 در میان کشورهای جهان

- رتبه 151 جهانی در شاخص آزادی اقتصادی

تمامی این آمار که نمادهای عقب ماندگی ایران محسوب می شوند مربوط به سال 2007 میلادی است که نه اینکه حکایت از یک بهشت ندارد بلکه نشانه های روشن یک ایران جهنمی است .

پانوشت ها :

روزنامه دنیای اقتصاد - شماره 1620 - سه شنبه 26 شهریور - صفحه 8

در اصول بیست و ششم و هفتم از فصل سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی به حقوق احزاب ، انجمن ها و تشکیل اجتماعات پرداخته شده است . بازداشت جمعی از معلمان در آستانه بازگشایی مدارس بدون تردید نقض فاحش قانون اساسی است .

این یکی از ابتدایی ترین حقوق هر صنفی است که مباحث مربوط به خود را در جلسات جمع بندی کرده و بدور از هیاهو و خشونت در یک فرآیند دموکراتیک و آرام خواسته های خود را بگوش مسئولان برساند که در اینصورت اگر مراکز مرتبط با نگاهی امنیتی و گوش های بسته به مبارزه طلبی با آنان درآیند حکایت از فضای بسته ای دارد که هرگونه میدان نقادانه ای را پذیرا نیست و در دام استبداد خواهی گرفتار آمده است .

اساساً چنین اصولی در هر قانونی که حقوق ملت را لحاظ می کند برای برون رفت از استبداد حاکمیت و تعامل دوسویه برای حل مشکلات است نه رفتن در درازای بن بست لاینحل که متأسفانه در جامعه ما به یک امر عادی بدل شده است .

بسیاری از اصول قانون اساسی در ایران تعطیل است و بنا بر تجربه ، حاکمیت تنها در صورتی برخی از این اصول را احیا کرده که از چنان توانی برخوردار باشد که بر توان اقتدارگرایی آن افزوده و به استمرار مشروعیت کاذبش بیانجامد . اجرای فصل هفتم که به شکل گیری شوراها انجامید را می توان از این منظر جستجو کرد که گرچه در ظاهر امر به مشارکت اجتماعی در امور مربوط به مناطق انجامید اما عملاً نتوانست به روند دموکراسی خواهی مثبت جامعه ایرانی کمک کند در حالی که ورودی - خروجی های آن از کانال های قدرتی تعریف شد که دارای اختیارات گسترده هستند و براحتی مجاری مشارکت مردمی را کنترل می کنند .

بسیار تأسف برانگیز است زیر مجموعه های یک ساختار سیاسی که مدعی بالاترین مشروعیت مردمی است چنین با فعالان صنفی برخورد شدید می کند و براحتی تمام قوانین و شعارهای خود را نقض کرده و زیر سئوال برده و به دارایی های حقوقی خود هم پایبند نیست .

بازداشت جمعی از معلمان شریف کشور که تنها دغدغه آنها امور صنفی است که نه با مذهب و دین رسمی کشور در افتاده اند و نه برانداز ، نقض حقوق طبیعی و قانون اساسی کشور است . همچنین چنین برخوردهایی نقض فاحش ماده 20 اعلامیه جهانی حقوق بشر است که ایران نیز آنرا امضاء نموده است .

چنین رویکردهای امنیتی در قبال یکی از زحمتکش ترین بخش های جامعه پاسخگوی ناکارآمدی مسئولان در قبال خواسته های بحق آنان نیست و نخواهد توانست برون رفتی برای خود از انجام این روش ها جستجو کند .